Şehrin dışına, yeşil, suyun ve ağaçların olduğu bir yere doğru gittiğimiz bir gün, bir yerleşim yerinden geçerken salat için çağrıyı duyunca, vakti eda edelim niyetiyle mola verdik.
Aracımızı, artık kumandalı demir otomatik kapısı çalışmayan koca bir okulun bahçesine park ettik.
Okulun tam karşısında caminin bulunduğu, küllüye gibi bir bahçeye girdik. Tuvalet, şadırvan, lavabo, kurs odaları olan teşkilatlı bir yer idi. Hemen hemen her şey düşünülmüş idi. Her şey var gibiydi. Sadece çevrede insanlar yoktu.
Evet, camiye girdik ama kimse yoktu. Belli ki ezan otomatik hoporlörden okunmuştu. Biraz bekledik ama gelen olmadı.
Yaz günü olması sebebiyle köydekilerin tarlada bahçede olma ihtimalini düşündüm. Belki caminin kadrolu imamı da yoktu.
Çevrede hiç insanın olmaması, köyden kente göçü düşündürdü. Göçün tüm izleri de ayan beyan önümüzde duruyordu.
Okul, cami ve sair ihtiyaçlar için fena bir yatırım yapılmamıştı.
Okulun bahçesi ve duvarlarındaki su tahliye boruları kuşlara mesken olmuştu. Kuş sesleri cıvıl cıvıldı. Belli ki okul da artık kullanılmıyordu. Sadece birkaç sokak köpeği ile karşılaştık.
Gerek okul, gerek cami ve cami müştemilatı ve hatta köy dahi adeta terk edilmiş gibiydi.
Galiba göçün cazibesine kapılıp gitmek yerine, o güzel yerleri terk etmeden yerinde kalkınmayı sağlayacak tedbirlere ihtiyaç var gibi.
Bu tedbirler onca yatırımın heba olmasını engelleyeceği gibi, belki terk edilen yerlerde çok daha kaliteli bir hayat tarzı da ortaya çıkarmayı sağlayacaktır.
Bu sebeple, göçün önlenmesine ve yerinde kalkınma projelerine ve bu projeleri hayata geçirmeye ihtiyaç var gibi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder